จะเล่าย้อนของเมื่อวันศุกร์กับวันเสาร์ที่ผ่านมาล่ะ
รูปเยอะพอสมควรนะ...
วันศุกร์....
เอาเรื่องวันศุกร์ก่อนนะ
คุยกับกิ๊ฟได้แป๊บนึง...
แล้วก็วิ่งไปอ่านไดน้อง ตอนที่เจ้ากิ๊ฟบันทึกเสร็จแล้ว อ่านช่วงที่รีวิวร้านอาหาร...ก็น้ำลายย้อยตาม (อันนี้เป็นเรื่องปกติ) พออ่านไล่ลงมาจนเจอรูปสุดท้าย....
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ที่กรี๊ดนี่เพราะ.....อีพี่โหน่งเจ้าของร้านที่เจ้ากิ๊ฟไปรีวิวมานั้น เป็นเพื่อนเราสมัยเรียนม.ปลาย เป็นรุ่นก่อนที่เราจะตกรุ่นมาเรียนกับพวกไอ้ปูน่ะสิ่
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด.......อีกที เลยตัดสินใจโทรข้ามประเทศไปหาเพื่อนเสียเลย ถามว่า....แกจำชั้นได้ไหมนี่? อีนังโหน่งตอบกลับมา ทั้งชื่อจริง นามสกุลจริง....
ดีใจ.... เพราะไม่ได้ติดต่อกันนานเป็นสิบกว่าปีแล้ว หายกันไปเลยตั้งแต่เรียนจบไป
ต้องขอบใจกิ๊ฟ....
พี่มดตัดสินใจเขียนไดอะรี่ที่นี่ก็เพราะกิ๊ฟ พี่มดได้เจอคนดีๆ ก็เพราะเค้าเป็นเพื่อนกิ๊ฟ พี่มดได้สูตรอาหารอร่อยๆ ก็เพราะไดอะรี่ของกิ๊ฟ
ขอบคุณกิ๊ฟมากๆ....ที่หยิบยื่นสิ่งดีๆให้พี่นะกิ๊ฟนะ
และอย่างที่บอกไว้ในบันทึกหน้าที่แล้วว่า.... จะเข้าสเจอร์ดาลเพราะเป็นวันเกิดของหลานชายตาฝรั่ง ลืมไป...ว่าไม่ใช่เกิดเดือนนี้แค่คนโตเพียงคนเดียว เป็นวันเกิดของเจ้าคนเล็กด้วยเหมือนกัน
น้าสะใภ้ก็จำวันเกิดไม่ได้หรอก...
วันศุกร์เดินทางออกจากบ้านช้ากว่าที่คิดนิดหน่อย เพราะตาฝรั่งขอนอนเอาแรงสักงีบหนึ่ง ก่อนที่จะตื่นมาขับรถ ช่วงที่รอตาฝรั่งจะตื่นนั้น เราเลยมีเวลาได้หุงข้าว-ทำกับข้าว และกินข้าวก่อนออกเดินทางอีกพอสมควร
ระหว่างทางจากฮิตร้าเพื่อเข้าไปที่สเจอร์ดาล จะต้องขับขึ้นเขาด้วยเป็นปกติ แล้วบนเขาที่อยู่เหนือระดับน้ำทะเลมากๆนั้น มันก็ยังมีหิมะที่ยังปกคลุมพิ้นดินอยู่ แล้วทะเลสาบหรือแหล่งน้ำก็ยังเป็นน้ำแข็งอยู่
เอารูปมาให้ดู... ยิ่งไปกว่านั้น...ยังไปเจอคนที่เค้ากำลังตกปลา ในทะเลสาปน้ำแข็งด้วยนะ... อันนี้...เราก็ไม่ได้เห็นบ่อยๆเหมือนกันล่ะ ถ่ายรูปจากในรถนั่นแหละ...ไม่ได้จอดรถลงไปหรอกนา
ไปถึงก็เห็นคุณพ่อ-คุณแม่ของตาฝรั่งอยู่ก่อนแล้ว เค้ามากันครบแต่หัววันเลย แล้วก็มีแต่คนในครอบครัวไม่มีคนอื่นหรอก
เพราะจอน-ปีเตอร์ มีงานฉลองวันเกิดพร้อมกับเพื่อนอีกคน ที่ลานโยนโบว์ลิ่ง และที่นั่นมีอาหารและขนมให้กินมาเต็มเพียบกันไปแล้ว พอกลับมาบ้าน....อาหารที่เลี้ยงบรรดาญาติ คือขนมปังวางชีส หรือ ซาลามี่มาด้านบน ขนมเค้ก บราวน์นี่ และผลไม้
เค้กที่จะเห็นนั่น...เฮย์ดี้เค้าซื้อตัวเค้กแบบสำเร็จมาจากร้าน แล้วเอามาปาดหน้าด้วยวิปครีมที่ตีเอง
คือจะขอสารภาพตรงๆว่า....ไม่อิ่ม และ ไม่อร่อยว่ะ
ฮ่า ฮ่า ฮ่า
รูปคนสามรุ่น...ของตระกูล
ซ้ายไปขวา...คุณน้า คุณหลาน และคุณตา
กินกันเท่าที่เห็นในรูปนั่นแหละ... แต่แหม....อยู่กันทน นั่งกันนานจริงๆ เราน่ะ....หนีขึ้นไปนอนที่ชั้นลอยตั้งแต่สามทุ่มแล้ว เพราะเค้าคุยอะไรกัน ก็รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง ก็เลยขี้เกียจจะนั่งให้น้ำลายมันบูดแบบทรมานสังขาร เลยหนีขึ้นไปนอนนั่นแหละ
กลับกี่โมงก็ไม่รู้... รู้แต่ว่าตาฝรั่งขึ้นมาปลุกบอกว่า....กลับบ้านกันได้แล้ว ก็เดินไปบอกลาเฮย์ดี้ แล้วก็เดินตามขึ้นรถไปอย่างว่าง่าย
ก็ง่วงจะแย่แล้วน่ะสิ่ !
วันเสาร์...
หลังจากตื่นนอน ทำธุระส่วนตัวเรียบร้อย ก็ออกจากบ้านไปซื้อของที่ร้านเอเชียที่ในทรุนด์ไฮม์ เพราะว่า....เพื่อนของตาฝรั่งโทรมา ให้ช่วยไปทำแกงกะทิกับไก่ผัดเม็ดมะม่วง เพื่อไปเลี้ยงแขกในงานวันเกิดของเค้า ในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า เลยไปซื้อของเตรียมไว้ เพราะสองสัปดาห์นี้คงอยู่แต่ในฮิตร้า
แล้วก็กลับเข้ามาเพื่อซื้อของชำเข้าบ้านให้คุณพ่อ และซื้อของสดไว้ทำกับข้าวตอนเย็นด้วย พร้อมทั้งซื้อของกลับบ้านที่ฮิตร้าด้วยเหมือนกัน
ได้มาแล้วเบอร์เกอร์เต้าหู้น่ะ หน้าตาบนกล่องเหมือนเบอร์เกอร์ที่ทำจากเนื้อเป๊ะเลย แต่ยังไม่ได้ลองกิน หรือเปิดดูข้างในหรอกว่า... หน้าตามันจะเหมือนที่หน้ากล่องหรือเปล่า
ซื้อของเสร็จก็ไปรับโจนัสกับโจนาธานที่บ้าน เพราะสองหนุ่มน้อยจะมากินข้าวเย็นที่บ้านคุณตาคุณยาย
เย็นนั้นไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษหรอก... ทำแคสเซอร์โรลกึ่งสำเร็จรูปบ้านเค้า กินกับข้าวสวยและขนมปังกระเทียม เพราะมันไม่ได้พิเศษก็เลยไม่ได้ถ่ายรูปอาหารมาน่ะ ถ่ายมาแต่รูปคนที่นั่งกินข้าวอยู่บนโต๊ะนะ
เย็นวันนั้น....โจนาธานได้กีต้าร์ไฟฟ้ายี่ห้อกิ๊บสันจากคุณตาหนึ่งตัว น้าสะใภ้เห็นแล้วก็ว่าส๊วย....สวยนะ ได้คุยกันเรื่องบรรดากีต้าร์เทพของฝรั่งด้วยกันอีกนิดหน่อย เท่าที่ได้เคยรู้จักมา....สมัยที่ยังเป็นแฟนกับบอลอยู่
ฮ่า ฮ่า ฮ่า....มีประโยชน์เหมือนกันนะนี่ เลยได้คุยกับหลานพอรู้เรื่องบ้าง
เราว่า...กีต้าร์ตัวนี้ มีค่าทางใจมากนะ เพราะโจนาธานต้องขายจักรยานที่ใช้อยู่ทุกวัน แล้วเอาเงินตรงนี้มาซื้อ โดยที่คุณตาช่วยออกส่วนที่เหลือ
ดี....เราว่าทำแบบนี้ดี จะได้เรียนรู้ที่จะถนอมรักษาของกันบ้าง
ไม่งั้น....หลานชายบ้านนี้ จะไม่มีวันได้เรียนรู้เลยว่าข้าวของที่ได้มาน่ะ มันใช้เงินซื้อทั้งนั้น....ต้องหัดให้ซื้อเองเสียบ้างนั่นแหละดี
ดึกพอประมาณ....ตาฝรั่งก็ไปส่งหลานๆกลับบ้าน
หมดไปอีกวัน....
เอ้า....นี่!
รูปหลานชายสามคนของตาฝรั่ง
15, 14, 9 ขวบ....ตามลำดับ
โจนัส และ โจนาธาน....
หน้าตากระมอมกระแมมกันไปหน่อย เพราะไปช่วยคุณตาเปลี่ยนล้อรถให้เป็นล้อของฤดูร้อนกันอยู่น่ะ เสร็จแล้วก็มานั่งกินข้าวเลย...หน้าเน่อไม่ล้างเสียอย่างนั้น
จอน-ปีเตอร์....กำลังไว้ผมยาวเพราะ....อยากเป็นมือกลองวงร็อคค่ะคู๊ณ!
ไปล่ะ...
วันนี้วันอาทิตย์...อีกประเดี๋ยวจะไปเก็บของกลับเกาะแล้ว
"สวัสดี"
Clumsy By Fergie