ถึงหยิน และ ปู ...เพื่อนรัก
กูคิดถึงมึงจังเลยนะน้อง...เออ...มึงทั้งสองคนนั่นแหละ
วันนี้เหนื่อย...แล้วก็อารมณ์ไหนก็ไม่รู้ว่ะ
ไม่ได้โทรหามึงนานแล้วนะ...
ก็เลย...คิดถึงมึงนะนี่
คิดถึงแล้วก็อย่างที่กูแวะไปบอกมึงนะหยิน...
ว่าคิดถึงมึง คิดถึงเพื่อนที่นิด้า
กูมีความสุขนะ....แค่คิดกูก็สุขใจแล้วอ่ะ
อย่างที่เคยบอกมึงหลายๆหนว่า...มันคงเป็นจังหวะของชีวิต
กูสอบเข้านิด้าครั้งที่สามนั่นแหละ....กูถึงได้เจอมึง เจอเพื่อนๆ
มันคงเป็นจังหวะของชีวิตนะมึงนะ....ที่ทำให้เรามาเจอกัน
กูเคยคิดอย่างนี้ครั้งนึง...สมัยที่หล่นรุ่นไปเรียนพร้อมกับไอ้ปู
คราวที่เรียนนิด้า...ก็คงเป็นอีกช่วงจังหวะนึง
กูไม่เคยเสียดายเวลาที่ได้เรียนกับมึง กับ เพื่อนๆเลยนะ
กูมีความสุขจริงๆ
ถึงแม้ว่า....กูต้องใช้เวลาเพื่อพิสูจน์ความเป็น "กู" กับเพื่อนคนอื่นๆ
กูก็ยังมีมึงยืนอยู่ข้างๆกู....ไม่ทิ้งกูไปไหน
ต่อให้กูขี้เกียจ...หลับในห้อง หรือมีปัญหาเรื่องแฟน เรื่องแม่
มึงสองคน....ไม่เคยทิ้งกูไปไหนเลยนะ
ผิดกันไปก็แต่ช่วงเวลาเท่านั้นเอง....
กูรักมึงสองคนนะ....
มึงอย่าเขินนะ...กูมาสารภาพกลางอากาศแบบนี้
อย่างน้อยที่ตรงนี้....ก็พิ้นที่ส่วนตัวกู
อยู่อยากบอกรักมึงตรงนี้ และ นาทีนี้ล่ะ
อารมณ์มันดิบๆ ไม่ได้กลั่นนี่แหละ....
"กู" แท้ๆเลย....มึงรู้ใช่ไหม?
ถ้ามึงถามว่า....กูมีความสุขดีไหม?
กูก็ต้องตอบว่า....กูมีความสุขดี และ ขอบใจ
แต่....กูคิดถึงมึง คิดถึงเพื่อนนะมึงนะ
กูเป็นคนมีเพื่อนน้อย....กูบอกมึงอย่างนี้บ่อย
แต่กูดีใจนะ....ที่ในความน้อยของเพื่อนที่กูมี
เป็นเพื่อนที่กูรัก....และ กูก็เชื่อว่า....
เพื่อนที่กูมี...ก็รักกูเหมือนกัน
อยู่ที่นี่....เพื่อนเพียงคนเดียวที่กูมีคือ "ทารีเญ่" นะมึง
แต่จะมาให้เหมือนมึงสองคน....มันคงเป็นไปไม่ได้
เวลาเหงาๆอย่างนี้....
ทุกภาพความทรงจำที่มี...มันวิ่งเข้ามาในหัวให้เห็นชัดเจน
เป็นฉากๆ เลยนะมึง....
รอกูหน่อยนะ....ทั้งหยิน ทั้งปูเลย
อีกแป๊บเดียว....กูจะกลับไปเอากอดของมึงสองคน
เวลาเจอหน้ากัน.....ช่วยกอดกูแน่นๆ
ให้สมกับที่กูคิดถึงพวกมึงหน่อยนะมึงนะ!
กูคิดถึงนะโว๊ย
มด

วันนี้ที่โรงเรียนบาร์มันมีเอเชียวีค...
ไปสอนทำกับข้าวมา...ทั้งวัน
เหนื่อย....มากๆ
เพราะไม่ได้นั่งเลยจนเกือบสี่โมงเย็นนะ
กิ๊ฟโทรมาก็โทรกลับหาน้องไม่ได้
เพราะ...ลืมเอารหัสโทรศัพท์ไป
ขอโทษนะเอ็งนะ...พี่ลืม มันหลายอย่างเหลือเกินเมื่อเช้านี้
เหนื่อย....เลยยังไม่เอารูปมาลง
ไว้พรุ่งนี้ละกันนะ....
ปล.ขอบใจน้องปลาที่ช่วยโทรหากิ๊ฟให้พี่นะน้องปลา....

ไปล่ะ...
วันนี้จบบันทึกได้เร็วที่สุด....ตั้งแต่มีไดอะรี่มา
EDIT
วันนี้ (วันพฤหัสฯ)....นั่งว่างๆ
เลยลองโหลด Photoscape มาหัดใช้
เห็นชาวบ้านชาวเมืองเขาใช้กันเยอะแล้ว
ก็อยากจะใช้เป็นกับเขาบ้างนะ....
นั่งงมไปเรื่อยๆ เพราะ...ปกติเป็นคนโลว์เทคไง
เอารูปที่ถ่ายมาจากโรงเรียนบาร์มันเมื่อวานมาลองทำ
มีรูปอาหารที่สอนเด็กๆทำ กับ รูปเด็กๆนะ
ออกมาเป็นแบบที่จะเห็นนี่ล่ะ...

เจ้ากิ๊ฟ....
พี่เอารูปกล่องของครีมยี่ห้อ Body America มาลงให้ดู
พี่ว่า....เค้าทำบรรจุภัณฑ์น่ารักดีว่ะ
อันนี้เป็นกลิ่นกรีนแอปเปิ้ล กับ เมเปิ้ล....

เออ...ไปจริงๆล่ะ
วันนี้มีเรียนภาษาตอนเย็นนะ....
"สวัสดี"
เข้าใจใช่ไหมมึง....?
แทนความห่วงใย....The Olan Project