วันเสาร์เป็นวันสำคัญของครอบครัวตาฝรั่งนะ
เพราะว่า "โจนัส" หลานชายคนโตรูปหล่อ
มีพิธี Confirmation
พิธีจัดที่โรงแรมริก้าโฮเต็ลร่วมกับเด็กคนอื่นๆด้วย
ไม่ได้จัดที่โบสถ์เพราะ...โจนัสเค้าเลือกของเค้าแบบนั้น
และดูแล้วมีแววว่าจะส่งใบลาออกอย่างเป็นเรื่องเป็นราว
กับคริสต์จักรเหมือนกับแม่และน้าชายอยู่ไม่น้อย
ต้องออกตัวก่อนว่าไม่ได้ทำการศึกษาหาความรู้เกี่ยวกับพิธี Confirmation
ก็เลยจะต้องกระแดะเรียกกันทับศัพท์ภาษาอังกฤษแบบนี้ล่ะนะ
ฮ่า ฮ่า ฮ่า....
เอาง่ายๆ อย่างนี้แล้วกันนะ...
พิธีเค้าเริ่มกันตอนบ่ายโมง
น้าสะใภ้เพิ่งจะไปเดินหาซื้อรองเท้าสีขาวตอนสิบโมงเช้า
แล้วก็ถือโอกาสเข้าไปซื้อข้าวมา 3 กระสอบด้วย
กระสอบละยี่สิบกิโลฯ ตกกระสอบละ 200 โครน
ต้องรีบซื้อไว้...พี่อ๊อดที่ขายข้าวอยู่บอกเรามาว่า
ข้าวจะขึ้นราคาอีก นี่ปรับมาสองรอบแล้ว
ไม่แน่ว่าช่วงเดือนพฤศจิกายนปีนี้จะขึ้นราคาอีกเท่าตัว
ตายสิ่คะคู๊ณ! .....ติดข้าวขนาดหนักอย่างเรา
ไม่รับซื้อตุนไว้ก่อน วันไหนข้าวขาดตลาด
ก็ขาดใจตายกันพอดีเท่านั้น....
มาๆๆ ว่าเรื่องรองเท้าต่อ
คือ...โง่ไง เรื่องของเรื่องน่ะ
ไปลองรองเท้าตอนเช้า ตกบ่ายเท้าขยายสิ่ทีนี้
เดินได้แค่จากรถเข้าห้องจัดงาน และออกจากห้องจัดงานกลับไปที่รถ
ตกลงว่าจะรบกวนให้คุณพ่อตาฝรั่งไปเปลี่ยนให้
ให้เป็นขนาดที่ใหญ่ขึ้นกว่าที่ซื้อมาอีกหนึ่งเบอร์
ดีว่ารองเท้ายังไม่เป็นริ้วเป็นรอยอะไร....ไม่งั้นคงเศร้าว่ะ
รูปเพียบเลย....
ไม่อยากดู หรือไม่อยากอ่านก็ข้ามไปได้
ไม่ว่ากันจริง....
มาๆ มาดูรูปกัน....

รูปแรกเป็นสูจิบัตรเข้างาน...ที่เจ้าหน้าที่มายืนหน้าหงิกรอแจก

รูปนี้ถ่ายตอนที่เดินออกจากห้องจัดงานของโรงแรมแล้ว
ถ่ายรูปโจนัสตอนเดินเข้ามาไม่ทัน
และมาสายก็ต้องนั่งข้างหลัง เห็นหลานส่งประกายความหล่อ
อยู่วิบๆๆๆ ที่บนเวที....
เด็กสาวๆ สอง-สามคน....มีกรี๊ดกร๊าดตอนที่โฆษกประกาศชื่อโจนัส
ให้ขึ้นไปรับใบประกาศ....ฮ่า ฮ่า ฮ่า
เรากับตาฝรั่งหันมามองหน้ากันยิ้มๆ ด้วยว่ะ
เข้าใจนะ....ตอนสาวๆก็เป็น แต่เป็นแบบเก็บอาการ
ไม่ให้มันโฉ่งฉ่าง....คือ...แรดไม่มากนั่นเอง
ฮ่า ฮ่า ฮ่า

ออกมาแล้วก่อนขึ้นรถไปบ้านพ่อแม่ตาฝรั่ง....ก็นะ
ขอน้าสักภาพนะลูกนะ...
สองปีที่แล้วยังไม่สูง ไม่หล่อขนาดนี้เลยนะ
ปีนี้เป็นหนุ่มแล้ว...ตัวโต ล่ำเชียวลูกเอ๊ย
ในบรรดาหลานสามคนของตาฝรั่ง
โจนัสนี่หล่อที่สุดแล้ว....ใครชอบหล่อ และมีแววว่าจะล่ำต้องคนนี้
นี่เพิ่งสิบห้า....สูงกว่าตาฝรั่งแล้ว
ป๊าดดดด....กว่าจะสิบแปดคงได้ถึงร้อยแปดสิบอยู่หรอกลูกเอ๊ย
แต่ถ้าชอบเซอร์ๆ นักดนตรี น่ารัก ใจดี....ต้อง "โจนาธาน" นะ
แล้วในรูปนั่นถ้าเห็นว่าหน้าเราไม่มีรอย ไม่มีริ้วนั่น
ไม่ได้ใช้โฟโต้ช็อปนะ....แต่โบกเครื่องสำอางไปเต็มทีเลย
ไม่โบกก็ไม่ได้...มันจะทุเรศลูกนัยตาคนที่มองมาน่ะสิ
คิดว่า....เอาวะ...นานๆโบกที

รูปที่จะเห็นข้างล่างนี่...เป็นรูปในงานเลี้ยงแล้วนะ
จัดที่นั่งสำหรับแขกสามสิบคนพอดีเป๊ะ
เค้าไม่เชิญพร่ำเพรื่อเพราะ...มันเปลืองเงินน่ะ
เอาแค่ญาติสนิท เพื่อนสนิทจริงๆเท่านั้น
เฮย์ดี้ กับ แฟน(ซึ่งไม่ใช่พ่อของหลานชายตาฝรั่ง)
แล้วก็เพื่อนอีกสาม-สี่คนไปช่วยกันจัดเตรียมสถานที่ในวันศุกร์ก่อนแล้ว
เป็นบ้านหลังๆ นี่แหละ เค้าให้เช่าไว้จัดงานเลี้ยง
แต่ต้องไปจัดสถานที่เอง ทำความสะอาดเอง

"โจนัส" กับแม่ และ พ่อ
ถัดมาเป็นคุณปู่กับคุณย่าที่มาจากทางเหนือ
พร้อมคุณอาผู้หญิงที่เป็นแม่ทูนหัวให้เมือตอนทำ
พิธีรับศีลตั้งชื่อและล้างบาป

คุณยาย กับ คุณตา....
ไม่มีคุณตา....เด็กๆสามคนจะเป็นยังไง
น้าสะใภ้ที่เพิ่งเข้ามาในครอบครัวได้เห็นแค่สองปี
ยังนึกภาพไม่ออกเลย....
ที่สุดของคนที่เป็น "ผู้ให้" อย่างแท้จริง
ถัดมาเป็นญาติและเพื่อนฝ่ายแม่ตามลำดับไป

นั่งเก้าอี้ตามชื่อที่ระบุไว้ที่บนโต๊ะ
รูปดอกไม้จัดในแจกันจัดโดย ซูซานน่า...เพื่อนสนิทของเฮย์ดี้
ส่วนซองที่มีเทียนและรูปโจนัสอยู่ด้านหน้านั่น....คุณย่าของโจนัสทำ
แล้วก็มีโต๊ะของขวัญอยู่ด้านหลัง....ของขวัญวันนี้ส่วนใหญ่เป็นเงิน
เพราะโจนัสอยากได้มอเตอร์ไซค์คันเล็กๆ

นั่งแล้ว....ก็ลุกไปตักอาหาร วันนี้เป็นแบบบุฟเฟต์
อาหารคาวทุกอย่างทำโดย โรแกร์ ที่เป็นลูกของน้าสาว ของตาฝรั่ง
ทำอาหารอร่อยมากกกกกกกก
ไม่มีเวลาได้ถ่ายรูปมาให้ดูมากว่านี้...เพราะอยู่ในแถวตักอาหาร
คนต่อแถวข้างหลังอีกเยอะ....เลยรักษามารยาท ถ่ายรูปมาได้แค่นี้
ส่วนขนมหวาน....ไม่รู้เค้าไปให้ใครทำ
อู้หู....อร่อยเลิศ
เอแคลร์นั่น....ไส้ไม่หวานจัด และ ไม่เละเกินไป
แล้วยังไม่สารพัดเค้ก.....เค้กไอศกรีม สตรอว์เบอร์รี่ชีสเค้ก
และอีกสารพัดเค้ก ที่วางอยู่ นี่ก็ถ่ายรูปมาไม่ทันเหมือนกัน
แล้วสตรอว์เบอร์รี่ชีสเค้กนี่...อร่อยจนเราต้องขอสูตรคนทำน่ะ
พอดีว่าเค้าเป็นน้าสาวของคนุท (พ่อของโจนัส)
เค้าก็บอกว่า....เค้าจะจดและฝากกับเฮย์ดี้มาให้
ขอบอกว่า....อยู่นอร์เวย์มาจะสองปี
วันนี้...เป็นวันแรกจริงๆ ที่กินอาหารนอร์เวย์
กับของหวานอย่างพวกเค้กได้อร่อยจับใจ
ไม่ใช่ว่าหิวด้วยนะ....แต่อร่อยจริงๆ ยืนยันเลย

เฮย์ดี้....พูด Speech หลังกินอาหารจานหลักไปทั้งหมด 4 หน้าถ้วนนนนน....

เฮย์ดี้พูดจบก็เข้าของหวาน
ของหวานจบ....มีพักสูบบุหรี่สำหรับคนที่สูบบุหรี่
แล้วก็กลับเข้ามาจัดโต๊ะดู presentation
ที่บรรจงทำโดยตาฝรั่ง....ที่ทำให้หลานชายอยู่เป็นหลายอาทิตย์
ขนาดว่าเพิ่งเข้ามาอยู่ในครอบครัวของตาฝรั่ง
เราดูแล้ว เรายังน้ำตารื้นเลยว่ะ
เห็นรูปตั้งแต่เด็ก ไล่มาทุกช่วงวัย...
คนเป็นแม่อย่างเฮย์ดี้คงภูมิใจไม่น้อยล่ะ
15 ปี....ใครว่าช้า
หันไปมองหน้าตาฝรั่ง....เมียน้ำตารื้น ผัวก็น้ำตารื้น
มันเป็นความประทับใจนะเราว่า....
เราเห็นแค่สองปี....แป๊บเดียวววว
ยังโตขนาดนี้แล้วเลย คนเป็นแม่อย่างเฮย์ดี้คงใจหายเหมือนกัน
เพราะว่า....อีกไม่นานแล้ว ที่โจนัสจะออกไปอยู่ ไปเรียนหนังสือ
ด้วยตัวของเค้าเอง....
จบพรีเซ็นเตชั่นของตาฝรั่ง....ก็ดื่มกาแฟ กับ กินขนมเค้ก
ฮ่า ฮ่า ฮ่า.....สุขจริงๆ
ดื่มกาแฟเรียบร้อยก็มาถ่ายรูปครอบครัว...รวมกันหมด
และถ่ายกับตาฝรั่งที่เป็นพ่อทูนหัวให้หลาน...
กับจอนนี่....ที่เป็นหนึ่งในญาติสนิทของเฮย์ดี้น่ะ เค้าโตมาด้วยกัน

แล้วก็มานั่งคุยๆๆๆๆๆ เราก็เดินถ่ายรูป
มาจบกันที่รูปของสามหนุ่มบ้านนี้กันเสียเลย....

งานเลี้ยงเริ่มบ่ายสามโมง ไล่ไปจนถึง สองทุ่มได้
พอแขกเริ่มทยอยกลับ เรา ตาฝรั่ง และคุณพ่อ-คุณแม่
ก็กลับมาบ้านกันเลย ไม่ได้ช่วยเค้าเก็บของอะไร
เพราะเค้ามีคนคอยช่วยอยู่หลังเลิกงาน
ถึงบ้านก็ลอกหน้ากากเครื่องสำอางออก...
แล้วก็เข้านอนแบบวิตกจริตว่า...เค้าจะให้เปลี่ยนรองเท้าไหม?
จบวันด้วยดี....ดีมากๆด้วยล่ะ (^^)

วันอาทิตย์ตื่นเช้ามาก....อาเยาว์โทรจากเมืองไทยมาปลุก
ว่ายังไม่ได้รับอีเมล์ที่เราส่งงานไปให้
เลยต้องตื่นมานั่งรอโทรศัพท์อยู่ตั้งแต่เช้า
ว่าจะให้ส่งไปที่ไหนอีก
สรุปว่า....ไอ้อีเมล์อันแรกนั่นเป็นคนที่ใช่ฮอตเมล์ไม่เป็น
ส่วนที่ส่งไปใหม่นี่...ส่งไปที่ร้านอินเตอร์เนตค่าเฟ่เลย
เรียบร้อยก็ลุกมาหุงข้าว ทำกะหล่ำผัดน้ำปลา กับแกงจืดไข่น้ำ
ให้คุณพ่อกับตาฝรั่งทาน
ไม่มีรูปอาหารเช้านะ....มีแต่รูปอาหารเย็น
ตอนเย็นอากาศดี มีแดด เลยออกไปนั่งกินข้าวเย็นกันตรงระเบียง
อาหารเย็นวันนี้เป็น "เสต็กหมู กับ สลัดมันฝรั่ง"

อิ่มแล้วก็มานั่งบันทึกหน้านี่อยู่นี่ล่ะ
กลับบ้านจะได้ไม่ต้องนั่งหน้าคอมพิวเตอร์อีกไง
ประเดี๋ยวจะกลับฮิตร้าแล้วล่ะนะ...

ไปล่ะ.....
(^^)
"สวัสดี"
นี่ๆ ลองฟังเพลง "Que Sera Sera"
ที่ร้องโดย Johny Thunders ดูสิ่
เราก็เพิ่งได้ฟังเวอร์ชั่นนี้ครั้งแรกเหมือนกัน
ฟังไปเรื่อยๆนะ มีอยู่สองท่อน
เล่นเอาเรา......หัวเราะก๊ากเลยว่ะ